از سکوت تو ترانه ای میسازم
تا از طلوع بگویم
چشمانت اما سیاهی شب را به ارث برده اند
با خورشیدی که در آن خانه دارد
غریبه آشنای من
بهانه ای می خواهم
این روزها در تنگنای بی حوصلگی تابستان
برایت می نویسم
سرانگشتانم جوانه می زنند
شاید در بهاری که در راه است
برای تویی که نمی شناسمت.

گر تو را با ما تعلق نیست ما را شوق هست ور تو را بی ما صبوری هست ما را تاب نیست گفتی اندر خواب بینی بعد از این روی مرا ماه من ، در چشم عاشق آب هست و خواب نیست...

ته اتوبوس، آن صندلی آخر، کنار شیشه بهترین جای دنیاستبرای آنکه مچاله شوی در خودتسرت را بچسبانی به شیشه و زل بزنی به یک جای دورو فکر کنی به چیزهایی که دوست داریو فکر کنی به خاطراتی که آزارت میدهدو گاهی چشمهایت خیس شود، از حضور پر رنگ یک خیالو یادت برود مقصد کجاستو دلت بخواهد که دنیا به اندازه ی همین گوشه اتوبوس کوچک شود...و دنج و تنها...و آه بکشی از یاد آوری حماقت های عاشقانه ات...شیشه بخار بگیردو تو با انگشت بنویسی "آینده"و دلت بگیرد از تصورش...چشمهایت را ببندیو تا آخرین ایستگاه در خودت گریه کنی+ نوشته شده در شنبه بیست و یکم مرداد ۱۳۹۶ساعت 10:34 توسط امیر |

بی خیال تو بودم
سبک
رها
آزاد
مثل پیراهن بی گیره
رویِ بند
می رقصیدم در باد
ناگهان
دستی گره زد مرا
به بند خیال تو
و من ماندمُ
حجمِ وسیعِ دلتنگی
و گرهی که
به دستان تو باز خواهد شد
کاش
باد مرا می برد....

در اتاقِ تاریک
وقتی
به شعلهی کبریت
خیره ماندم،
و این شعر
در ذهنم شکل گرفت ؛
تاریکی را نمی شود به آتش کشید
باید تاریکی را روشن کرد...